het sparren
Door: left eye
Blijf op de hoogte en volg Coen
07 November 2007 | China, Yantai
26/10/2007 vrijdag
De dag in trand van het sparren.
Iedereen was lekker opgewekt en half nerveus.
Zo voelde ook ik me meer gespannen dan normaal.
Het eerste half uur zijn we maximaal aan het opwarmen gegaan met rekken en strekken.
Wat sprintjes op en neer, wat warm boxen en nog meer rekken.
Nadat alle matten klaar gelegd waren, en de beschermings materialen aanwezig waren kwam mijn Master naar me toe.
Coen, jij gaat als eerst.
hmmm, heb ik weer. Mijn eerste sparring, en ik mag niet eens even kijken hoe alles in zun werk gaat.
Maar op die manier had ik ook geen tijd om meer zenuwachtig te worden, dus dat is dan weer een voordeel.
Wie is mijn tegenstander ? Rayen ! ...oeps :D.
Dat kan niet leuk worden.
Waarom ?
Hij is hier al 9 maanden, en is de meest gedreven vechten van de academie. Degene die altijd de mounten run met een flinke voorsprong wint.
Rayen dus :D.
Alle bescherming was geplaats, en we namen plaats op de matten.
De regels werden uitgelegd (zie filmpje), en het start tegen werd gegeven.
Het eerst wat hij deed was op me af rennen met en hoop geschreeuw met een goeie trap.
Net of je dat verwacht moet je denken, ik wist niet wat me overkwam :D.
De toon was gezet, dit zou een hard gevecht gaan worden.
Ik kreeg het aardig te verduren, maar gelukkig kon ik tegen stand bieden en ook ik scoorde nog genoeg punten om voldoening in het gevecht te houden.
Er werden aardig wat take downs gemaakt, maar bij een take down mag je aanvaller zelf niet de grond raken met zijn handen wat inhoud dat ik de enige geldige
take down gemaakt heb. Dus daar ben ik aardig trots op. welke 2 punten opleverd overgens (niet dat we aan punten deden, maar er word toch mee gerekend)
Het gevecht zou 3 minuten moeten duren, maar de filmpjes duren in totaal 5:10 minuten, dus we hebben de tijd behoorlijk verlengd.
Dit was trouwens maximaal te voelen, want ik was totaal uitgeput. Wat is dat zwaar zeg.
Nadat het einde gezwaaid werd, werd ons gelijk verteld dat we een 2e ronden moesten vechten. Met een tussen tijds gevecht als rust.
Dit was overgens opvallend, gezien uitgelegd werd dat we maar 1 gevecht van 3 minuten zouden hebben.
Ik zag dat niet echt zitten, omdat ik me niet echt lekker voelde. Ik slik namelijk nogsteeds mijn antibiotica, en na dit uitputtende gevecht was ik aardig
beroerd.
Maar na het tussentijdse vecht werd ik weer op de matten geroepen, en ik ben maar de bescherming gaan aantrekken. Weet je het zeker dat je het wilt vroeg nog
een vertaler, maar ik laat me niet kennen...ik ga ervoor. Ookal weet ik dat ik geen schijn van kan maak.
Het start schot werd weer gegeven. en na 17 seconden kreeg ik een goede stoot op mijn neus.
Done...ik stond met tranen in mijn ogen, en de pijn was voor 10 seconden aardig klote. Daarna namen de emoties het over, en ik groete af.
Op 1 of andere manier brak ik, ik wilde niet meer vechten, maar alleen zijn.
Mijn bescherming afgedaan, en een rondje gaan lopen. Ik weet niet waarom mijn emoties het overnamen van de pijn. De stoot was pijnlijk, maar niet zo heftig.
En de pijn was zoals vermeld erg snel over.
Mischien was het een bepaalde spanning om te presteren, mezelf bewijzen, niet willen verliezen, te hoge verwachtingen van mezelf. Verzin maar iets.
Mijn Master kwam na een goede 5 minuten me opzoeken, en probeerde me op te peppen met wat goed advies.
Hij zou me niet laten vechten als hij geen hoge verwachtingen in me had, en daarom me ook tegen een erg ervaren student liet vechten.
Het mijn eerste gevecht was, wat altijd moeilijk is. Ik niet met mijn hoofd bij het gevecht was maar mijn techniek goed was, en meer van deze oppep praat.
Vervolgens ben ik weer terug naar de gevechten gegaan, maar deze waren allemaal niet zo interesant.
Overgens mijn sparrings buddy is tegen de zelfde tegen stander gegaan als mij, en hij maakte geen schijn van kans. Dat geeft dan toch weer een soort van goed
gevoel :D.
Na de middag pauze, was het weer tijd voor de mounten run...welke ik dit maal met een forse voorsprong gewonnen had. Ik moest wat agressie kwijt :D.
Ik won doordat mijn tegenstander (rayen) niet mee renden :D, maar dat terzijde :D.
Mijn Master was aan het relaxen op de top van de berg, en ik ben hem eens op gaan zoeken.
Een halve conversatie met hem gehad, maar praten met iemand die totaal geen engels kan is niet te doen.
Maar je kan elkaar toch wel dingen duidelijk maken, en het was some how fijn om samen van het uitzicht te genieten.
Mijn Master vertelde me dat hij geen familie of vrienden in de buurt heeft, en dat hij meestal maar in Yantai relaxt.
Dit was behoolijk opvallend, en ik zou hem graag mee uit willen vragen, maar gezien de taal barriere zie ik het niet echt zitten.
We hadden na deze dag onze sauna wel verdient, en we werden daar om 24:00 uur weer opgepikt door andere studenten die opweg naar huis waren.
De dag in trand van het sparren.
Iedereen was lekker opgewekt en half nerveus.
Zo voelde ook ik me meer gespannen dan normaal.
Het eerste half uur zijn we maximaal aan het opwarmen gegaan met rekken en strekken.
Wat sprintjes op en neer, wat warm boxen en nog meer rekken.
Nadat alle matten klaar gelegd waren, en de beschermings materialen aanwezig waren kwam mijn Master naar me toe.
Coen, jij gaat als eerst.
hmmm, heb ik weer. Mijn eerste sparring, en ik mag niet eens even kijken hoe alles in zun werk gaat.
Maar op die manier had ik ook geen tijd om meer zenuwachtig te worden, dus dat is dan weer een voordeel.
Wie is mijn tegenstander ? Rayen ! ...oeps :D.
Dat kan niet leuk worden.
Waarom ?
Hij is hier al 9 maanden, en is de meest gedreven vechten van de academie. Degene die altijd de mounten run met een flinke voorsprong wint.
Rayen dus :D.
Alle bescherming was geplaats, en we namen plaats op de matten.
De regels werden uitgelegd (zie filmpje), en het start tegen werd gegeven.
Het eerst wat hij deed was op me af rennen met en hoop geschreeuw met een goeie trap.
Net of je dat verwacht moet je denken, ik wist niet wat me overkwam :D.
De toon was gezet, dit zou een hard gevecht gaan worden.
Ik kreeg het aardig te verduren, maar gelukkig kon ik tegen stand bieden en ook ik scoorde nog genoeg punten om voldoening in het gevecht te houden.
Er werden aardig wat take downs gemaakt, maar bij een take down mag je aanvaller zelf niet de grond raken met zijn handen wat inhoud dat ik de enige geldige
take down gemaakt heb. Dus daar ben ik aardig trots op. welke 2 punten opleverd overgens (niet dat we aan punten deden, maar er word toch mee gerekend)
Het gevecht zou 3 minuten moeten duren, maar de filmpjes duren in totaal 5:10 minuten, dus we hebben de tijd behoorlijk verlengd.
Dit was trouwens maximaal te voelen, want ik was totaal uitgeput. Wat is dat zwaar zeg.
Nadat het einde gezwaaid werd, werd ons gelijk verteld dat we een 2e ronden moesten vechten. Met een tussen tijds gevecht als rust.
Dit was overgens opvallend, gezien uitgelegd werd dat we maar 1 gevecht van 3 minuten zouden hebben.
Ik zag dat niet echt zitten, omdat ik me niet echt lekker voelde. Ik slik namelijk nogsteeds mijn antibiotica, en na dit uitputtende gevecht was ik aardig
beroerd.
Maar na het tussentijdse vecht werd ik weer op de matten geroepen, en ik ben maar de bescherming gaan aantrekken. Weet je het zeker dat je het wilt vroeg nog
een vertaler, maar ik laat me niet kennen...ik ga ervoor. Ookal weet ik dat ik geen schijn van kan maak.
Het start schot werd weer gegeven. en na 17 seconden kreeg ik een goede stoot op mijn neus.
Done...ik stond met tranen in mijn ogen, en de pijn was voor 10 seconden aardig klote. Daarna namen de emoties het over, en ik groete af.
Op 1 of andere manier brak ik, ik wilde niet meer vechten, maar alleen zijn.
Mijn bescherming afgedaan, en een rondje gaan lopen. Ik weet niet waarom mijn emoties het overnamen van de pijn. De stoot was pijnlijk, maar niet zo heftig.
En de pijn was zoals vermeld erg snel over.
Mischien was het een bepaalde spanning om te presteren, mezelf bewijzen, niet willen verliezen, te hoge verwachtingen van mezelf. Verzin maar iets.
Mijn Master kwam na een goede 5 minuten me opzoeken, en probeerde me op te peppen met wat goed advies.
Hij zou me niet laten vechten als hij geen hoge verwachtingen in me had, en daarom me ook tegen een erg ervaren student liet vechten.
Het mijn eerste gevecht was, wat altijd moeilijk is. Ik niet met mijn hoofd bij het gevecht was maar mijn techniek goed was, en meer van deze oppep praat.
Vervolgens ben ik weer terug naar de gevechten gegaan, maar deze waren allemaal niet zo interesant.
Overgens mijn sparrings buddy is tegen de zelfde tegen stander gegaan als mij, en hij maakte geen schijn van kans. Dat geeft dan toch weer een soort van goed
gevoel :D.
Na de middag pauze, was het weer tijd voor de mounten run...welke ik dit maal met een forse voorsprong gewonnen had. Ik moest wat agressie kwijt :D.
Ik won doordat mijn tegenstander (rayen) niet mee renden :D, maar dat terzijde :D.
Mijn Master was aan het relaxen op de top van de berg, en ik ben hem eens op gaan zoeken.
Een halve conversatie met hem gehad, maar praten met iemand die totaal geen engels kan is niet te doen.
Maar je kan elkaar toch wel dingen duidelijk maken, en het was some how fijn om samen van het uitzicht te genieten.
Mijn Master vertelde me dat hij geen familie of vrienden in de buurt heeft, en dat hij meestal maar in Yantai relaxt.
Dit was behoolijk opvallend, en ik zou hem graag mee uit willen vragen, maar gezien de taal barriere zie ik het niet echt zitten.
We hadden na deze dag onze sauna wel verdient, en we werden daar om 24:00 uur weer opgepikt door andere studenten die opweg naar huis waren.
-
07 November 2007 - 20:31
Jolanda:
Oh Coen ik ben echt ontroerd door je verhaal wat je zo puur en oprecht vertelt...Rayen was duidelijk niet je enige tegenstander in dit gevecht. Dit was kennelijk het moment om een zwaar gevecht met jezelf te leveren, het sparren slechts als middel en de kuur als extra handicap. Doordat je brak konden je meest verstopte emoties los komen en de behoefte om alleen te zijn is dan eigenlijk een hele goede en natuurlijke. Dit moest echt een keer gebeuren en ik hoop dat je je opgelucht en vrij voelt, je innerlijke kracht wordt enorm gesterkt en je geestelijke weerstand versoepeld.
Wat een kennis en inzicht heeft je Master Coen. Soms ontmoet je een mens bij wie je een bijzondere verbondenheid ervaart, daarvoor hoef je niet dezelfde taal te spreken maar communiceer je op een heel andere frequentie he. Ik zou hem juist wel mee uit vragen, of nodig hem uit in Nederland.
xxmm
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
